Τρία χρόνια μετά: ένα ευχαριστώ
Ένα “ευχαριστώ” από την Α…
Μια συγκινητική αφήγηση που περιγράφει την αλλαγή στην ζωή της Α.. μέσα από το όμορφο αλλά ενίοτε δύσκολο ταξίδι της ψυχοθεραπείας. Από την αφήγηση της διαφαίνεται η καθημερινή της πάλη με το άγχος, τον φόβο και τις “ύπουλες” κρίσεις πανικού που χρειάστηκε να αντιμετωπίσει και να ξεπεράσει. Μετά απο περίπου 3 χρόνια ψυχοθεραπείας η Α… θέλησε να με ευχαριστήσει καταγράφοντας σε μια κόλλα χαρτί την προσωπική θεραπευτική της εμπειρία μαζί μου. Ήταν ένα πολύτιμο δώρο για εμένα
που με συγκίνησε βαθιά και θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας, εφόσον το ήθελε και η ίδια. Το απόσταγμα της προσωπικής της κατάθεσης ας είναι η γνώση πως ακόμα κι αν αισθανόμαστε εγκλωβισμένοι και αποπροσανατολισμένοι, υπάρχει η δύναμη μέσα μας αλλά και ο τρόπος να βγούμε
από το ψυχολογικό αδιέξοδο και να ανακαλύψουμε σιγά σιγά νέα μονοπάτια στην ζωή μας, να θεραπευτούμε. Η ζωή είναι εδώ για εμάς, εμείς καλούμαστε να την βιώσουμε και να την απολαύσουμε…
Με αφορμή… Θέλω να μοιραστώ την δική μου ιστορία και να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ από τα βάθη της ψυχής μου στην κυρία Σοφία Τζιλιάνου, την “Σοφία της Ψυχής μου”!!! που μέσα από αυτό το ταξίδι 3 χρόνια έμαθα, βίωσα, ένιωσα πολλά μα το πιο σημαντικό να αγαπάω και το πιο σημαντικό να αγαπάω εμένα! Το ταξίδι ξεκίνησε πριν από περίπου 3 χρόνια όταν ΕΓΩ δεν ήμουν ΕΓΩ σε μια πολύ δύσκολη φάση της ζωής μου, σε μια στιγμή που νόμιζα πως όλα έχουν γκρεμιστεί και η ελπίδα έχει πια χαθεί. Κανένα νόημα, καμία σημασία, ένα τεράστιο ΠΡΕΠΕΙ σε ένα και μόνο χρώμα το ΜΑΥΡΟ. Το μυαλό μου έκανε πολλές σκέψεις ταυτόχρονα και δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ, η καρδιά μου έκλαιγε και η ψυχή μου χαμένη νόμιζα ότι δεν θα ξανανιώσω ποτέ ξανά. Ότι ο φόβος ήρθε για να μείνει, φόβος για τον θάνατο αλλά και την ίδια την ζωή. Οι κρίσεις πανικού παντού, οι κρίσεις άγχους, ένα γιατί ένα πότε κυριαρχούσε, γιατί σε εμένα; τι είναι αυτό που μου συμβαίνει; πότε θα τελειώσει; και εκεί άρχισαν όλα. Όλα αυτά τα γεγονότα, οι κρίσεις πανικού, οι φόβοι ήταν η αφορμή να μου αλλάξει η ζωή. Δεν πίστευα ποτέ ότι θα νιώσω όπως νιώθω τώρα, θα ξανανιώσω δηλαδή θα αγαπάω, θα νιώθω, θα γελάω, θα κλαίω, θα νευριάζω, θα παρατηρώ, θα ησυχάζω. Συναισθήματα τόσο δεδομένα που υπάρχουν φορές στην ζωή που τίποτα δεν είναι πια δεδομένο, ούτε καν εμείς οι ίδιοι. Έτσι ξεκίνησε το υπέροχο για μένα ταξίδι της ψυχοθεραπείας που στην αρχή φάνταζε τόσο μεγάλο, βουνό που μου ήταν αβάσταχτο αλλά και τόσο απαραίτητο, το είχα τόσο πολύ ανάγκη που είπα θα φτάσω μέχρι τέλους και δεν θέλω να έρθει το τέλος. Έχει πολλές στάσεις, ανυπομονησίας, δυσκολίας, θέλησης, πίεσης, στεναχώριας, θλίψης, κούρασης, άρνησης, αποδοχής, επιμονής, υπομονής, αγάπης, τρόμου, ηρεμίας, αισιοδοξίας, ΝΙΚΗΣ. Σιγά σιγά έμαθα να κατανοώ, να βλέπω, να ακούω, να δίνω χώρο, χρόνο, να δείχνω συναισθήματα, να δέχομαι συναισθήματα, να κλαίω, να αποδέχομαι, να δέχομαι, να παρατηρώ, να βλέπω αυτό που έβλεπα σαν το μεγαλύτερο πρόβλημα όλου του κόσμου, απλώς ως ένα πρόβλημα. Αυτό που βίωσα πριν περίπου 3 χρόνια φάνταζε εφιάλτης αλλά ήταν όπως είπε η ψυχοθεραπεύτρια μου ένα ΔΩΡΟ. Μα πως ένας εφιάλτης είναι δώρο; τώρα το καταλαβαίνω. ΔΩΡΟ και το μεγαλύτερο που έχω κάνει στον εαυτό μου, να κατανοήσω, να αλλάξω αυτό που δεν μου αρέσει σε εμένα, να ονειρεύομαι ξανά και να ζω στιγμές. Αυτό το δώρο το αξίζει ο καθένας μας, είναι το καλύτερο πράγμα που θα μπορούσα να κάνω για εμένα γιατί όλα χρειάζονται μια αφορμή και όλα γίνονται καλύτερα και κυρίως πολύχρωμα. Ένα μεγάλο ευχαριστώ δεν είναι αρκετό να πω για όλα όσα μπόρεσα να είμαι και να νιώσω, όμως είναι σημαντικό ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ! Ευχαριστώ τον συνοδοιπόρο και ξεναγό αυτού του υπέροχου ταξιδιού που έχουμε ακόμα πολλούς προορισμούς να φτάσουμε.
